Candida-infectie van de geslachtsorganen

Inleiding

Candida-infecties (candidiasis, candidose) van de geslachtsorganen komen veel voor en worden veroorzaakt door de gist Candida Albicans. De infectie komt met name bij vrouwen voor. Een Candida-infectie wordt vaak 'schimmelinfectie' genoemd. De infectie is niet ernstig en is meestal goed te behandelen. Het kan wel vervelend zijn en (vaak) terugkomen.

Oorzaken

In de vagina heerst een zuur milieu en daarin leven verschillende bacteriën en schimmels (de bacterieflora ). Candida Albicans is er daar één van. Normaal gesproken heerst er een goed evenwicht, waardoor geen van de bacteriën of schimmels een infectie kan veroorzaken. Als het evenwicht wordt verstoord, bijvoorbeeld door medicijnen (antibiotica , corticosteroiden ), een verzwakte weerstand, suikerziekte of een zwangerschap, kan overgroei van de Candida Albicans optreden. Er ontstaat dan een infectie. Een candida-infectie ontstaat vrijwel nooit door seksueel contact. Je kunt de gist wel bij seksueel contact doorgeven.

Verschijnselen

Mannen
Mannen hebben meestal geen klachten. Soms kan de eikel van de penis er rood en schilferig uitzien en jeukt deze.

Vrouwen
Bij de vrouw kunnen de vagina en de vulva geinfecteerd zijn Vrouwen met candidiasis hebben last van (vaak hevige) jeuk en branderigheid aan de uitwendige geslachtsorganen en later ook in de vagina. De hoeveelheid afscheiding neemt toe en deze is wit en brokkelig. Rond de vulva kan een dikke witte substantie kleven. Wanneer deze wordt verwijderd, kan de onderliggende huid wat bloeden. De vulva en de vagina zijn opgezwollen, rood en gevoelig. Vrijen is tijdens een infectie meestal pijnlijk. Soms ontstaat pijn bij het plassen.

Zwangeren
Zwangeren hebben een verhoogde kans op een Candida-infectie. Dit heeft geen gevolgen voor de zwangerschap. Als je een infectie hebt tijdens de bevalling, kun je je kindje besmetten. Je baby kan last krijgen van spruw of luieruitslag. Overigens komt dit ook voor bij baby’s van wie de moeder geen infectie had tijdens de bevalling.

Diagnose

De diagnose van een Candida-schimmelinfectie wordt gesteld op basis van de klachten, een lichamelijk onderzoek en soms bepaalde tests. Meestal is het vrij snel duidelijk dat het om een Candida-infectie gaat. Om een Candida-infectie aan te tonen, maakt de arts soms een uitstrijkje en onderzoekt dat meestal direct onder de microscoop.

Behandeling

Candidiasis geneest vaak vanzelf en behandeling is alleen nodig als er hinderlijke klachten zijn. De infectie is goed te behandelen met schimmeldodende geneesmiddelen . Er zijn verschillende soorten van deze geneesmiddelen. Er bestaan tabletten en crèmes die rond de vagina en penis gesmeerd moeten worden, crèmes en tabletten die in de vagina moeten worden ingebracht en capsules die via de mond ingenomen moeten worden.

Preventie

• Er zijn een aantal dingen die de kans op een nieuwe infectie kunnen verkleinengeslachtsorganen niet met zeep wassen
• geen middelen gebruiken in de vagina (de zogenaamde vaginale douches)
• niet vrijen tijdens een infectie (anders kan een pingpongeffect ontstaan waarbij de partners elkaar blijven besmetten)
• geen tampons gebruiken tijdens een infectie
• geen ontsmettende middelen gebruiken (deze verstoren de bacterieflora nog erger)
  

In sommige gevallen is de infectie hardnekkig en steekt steeds opnieuw de kop op. De huisarts kan de behandeling met medicijnen dan zodanig aanpassen dat nieuwe infecties (zoveel mogelijk) voorkomen worden.

Meer informatie

http://nhg.artsennet.nl
Informatie van het Nederlands Huisartsen Genootschap

http://www.soaaids.nl/soa/
Informatie van het expertisecentrum HIV/AIDS en andere SOA

http://www.huidinfo.nl/vaginalecandida.html
Informatie van dermatologen