Marburg koorts

Inleiding

Deze koorts wordt veroorzaakt door het Marburg virus. De eerste uitbraak van Marburg koorts vond plaats in Marburg (Duitsland) bij laboratoriumpersoneel dat in aanraking was gekomen met bloed en weefsel van een aantal groene meerkatten die uit Uganda waren geïmporteerd. Vandaar de naam van de ziekte, die ook wel groene meerkatten- of groene apenziekte wordt genoemd. Het natuurlijke reservoir van het virus is nog niet bekend.

Oorzaak

Marburg koorts wordt van mens op mens overgebracht. De besmetting vindt plaats door nauw contact met iemand die is geïnfecteerd of door in aanraking te komen met bloed en andere lichaamsvloeistoffen van zo’n patiënt, hetzij thuis of in een ziekenhuis. Dit houdt in dat de besmetting ook kan worden overgedragen door besmette spuiten en naalden, buisjes, en andere voorwerpen, waaronder ook gebruikt linnengoed.

Verschijnselen

Na besmetting met het Marburgvirus duurt het zeven tot tien dagen voordat de eerste ziekteverschijnselen aan de dag treden. De verschijnselen zijn onder meer plotseling opkomende koorts, hevige pijn bij het voorhoofd en de slapen, moeheid, pijn over het hele lichaam, met name in de rug. Kenmerkend voor deze ziekte is ook dat het hart traag gaat kloppen. De toestand van de patiënt kan snel achteruitgaan als ernstige diarree, misselijkheid, braken en buikpijn gaan optreden. De diarree kan tot uitdroging leiden. Tussen de vijfde en de zevende dag komt uitslag op; deze houdt drie tot vier dagen aan en verdwijnt daarna. Gewoonlijk gaat de ziekte verder gepaard met ontsteking van het bindvlies in het oog. Rond de vijfde tot de zevende dag kunnen de slijmvliezen van de neus, de ogen en de darmen gaan bloeden. Bloedingen kunnen ook onderhuids optreden en op de plek waar de patiënt een injectie heeft gekregen. Tegen de tiende tot de twaalfde dag kan de aanhoudende koorts afnemen en een verbetering in de toestand van de patiënt optreden.

Diagnose

De diagnose Marburg koorts wordt gesteld op grond van de klachten en een lichamelijk onderzoek. Bevestiging van de diagnose wordt verkregen met behulp van laboratoriumonderzoek, zoals isolatie van het virus in een bloedmonster en serologische tests als ELISA.

Behandeling

De behandeling van Marburg koorts beperkt zich tot ondersteunende zorg. Patiënten moeten voldoende drinken om het vochtverlies dat de ziekte met zich meebrengt, te compenseren. Ernstig uitgedroogde patiënten moet het vocht soms via een infuus worden toegediend. In het geval van hevige bloedingen wordt ervoor gezorgd dat de hoeveelheid bloed in het lichaam op peil blijft. Als de bloeddruk erg laag wordt kan er anders namelijk shock optreden.

Preventie

Mensen met Marburg koorts moeten streng worden geïsoleerd om te voorkomen dat zij derden besmetten. Voor het verplegend personeel geldt dat het beschermende handschoenen en kleding moet dragen bij het verzorgen van de patiënten. Van groot belang is verder het snel desinfecteren van handen en kledingstukken.

Meer informatie

Informatie over de Marburgkoorts
nl.wikipedia.org/wiki/Marburgvirus
www.cdc.gov