Reflexincontinentie

Reflexincontinentie

Reflexincontinentie is een vorm van urine-incontinentie. Bij reflexincontinentie is er sprake van ongewild urineverlies als gevolg van afwijkingen in het zenuwstelsel dat het proces van de urinelozing stuurt.

Oorzaken

Reflexincontinentie wordt altijd veroorzaakt door een neurologische aandoening. De neurologische afwijking leidt tot verstoorde reflexen in het ruggenmerg, waardoor de blaasspieren onjuist worden aangestuurd en niet worden geremd.
Neurologische aandoeningen die kunnen leiden tot reflexincontinentie zijn:

• dwarslaesie
• CVA (herseninfarct)
• spina bifida
• tumoren in het ruggenmerg
• ziekte van Parkinson
• MS
• suikerziekte.
  Het hoge suikergehalte in het bloed tast ook de bloedvaatjes aan die zuurstof naar de zenuwcellen vervoeren. De zenuwcellen krijgen minder zuurstof en functioneren daardoor onvoldoende.
  

Verschijnselen

Bij reflexincontinentie vindt urinelozing doorgaans plaats zonder dat van tevoren enige aandrang tot plassen is gevoeld. Daarnaast is de hoeveelheid urine in de blaas kleiner dan wat normaal nodig is om de urinelozing in gang te zetten.

Diagnose

De diagnose reflexincontinentie wordt gesteld aan de hand van de medische voorgeschiedenis, de anamnese (vraaggesprek), een lichamelijk onderzoek en aanvullend onderzoek.
De voorgeschiedenis kan aanknopingspunten bieden bij het vaststellen van de oorzaak. Vanuit de anamnese worden de specifieke verschijnselen duidelijk. Soms is het daarvoor nodig gedurende één of een aantal dagen een dagboekje bij te houden waarin alle gegevens met betrekking tot vochtinname, urineverlies en activiteiten worden genoteerd. Tijdens het lichamelijk onderzoek zoekt de arts naar mogelijk andere oorzaken voor de incontinentie en kan hij de functie van de bekkenbodemspieren testen. Aanvullend beeldvormend onderzoek als computertomografie (CT-scan) en kernspinresonantie (MRI) zijn vaak nodig voor het identificeren en lokaliseren van de oorzaak.

Behandeling

De behandeling van reflexincontinentie bestaat voornamelijk uit het verminderen van de klachten. Het is meestal niet mogelijk om de oorzaak weg te nemen. De beste behandeling is meestal het zelf regelmatig met behulp van een katheter legen van de blaas. Soms kan een operatie bij urine-incontinentie uitkomst bieden.

Complicaties

Tot de complicaties van reflexincontinentie behoren vesico-ureterale reflux (terugstroom van urine vanuit de blaas naar de urineleiders) en hydronefrose (geleidelijke ophoping van vocht in de nieren, waardoor de druk daarin toeneemt en de niercellen beschadigd raken).

Meer informatie

Anderson, J.T., & Walter, S. (1998), Urodynamic studies of the lower tract. In: Whitfield, H.N., Henry, W.F., Kirby, R.S., & Duckett, J.W. (eds), Textbook of Genitourinary Surgery, 2nd Ed, Blackwell Science, Londen.

Madersbacher, H. (2000), Denervation techniques, BJU international, 85(Suppl. 3), 1-6; discussion 8-9.

Madersbacher, H. (1990), The various types of neurogenic bladder dysfunction: an update of current therapeutic concepts, Paraplegia, 28(4), 217-229.

Perkash, I. (1990), Management of neurogenic dysfunction of the bladder and bowel. In: Kottke, F.J., & Lehmann, J.F. (eds), Krusen’s Handbook of Physical Medicine and Rehabilitation, 4th Ed, W.B. Saunders Company, Londen.

Steers, W.D., Barrett, D.M., & Wein, A.J. (1996), Voiding dysfunction: Diagnosis, Classification and Management. In: Gillenwater, J.Y., Grayhack, J.T., Howards, S.S., Duckett, J.W. (eds), Adult and Pediatric Urology, Mosby, Londen.

Standaard M46 Urine-incontinentie (2006). Nederlands Huisartsen Genootschap, Utrecht.
http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R180479288476750

http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R194008593858191
http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R194019738972184
Sites van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NL)

http://www.incontinentie.net/
Site volledig gewijd aan urine-incontinentie (NL)

http://www.nvog-documenten.nl/
Site van de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie.